Doorgaan naar inhoud →

Marjonne Maan Berichten

1. De eerste dag

Op een maandag eind augustus 1982 loop ik onwennig het schoolplein op, naast mijn moeder. Het schoolgebouw lijkt zo uit het kale plein gegroeid. Een rechthoekig blok, log en gesloten. Het is heel anders dan wat ik gewend ben van mijn vorige school. Dat zat in een net nieuw, fris gebouw met alleen een begane grond. Deze school is duidelijk oud. Misschien al eeuwenoud. Ik kan me niet voorstellen dat het daarbinnen een vrolijke boel is.

Leuk als je reageert

21. De zoon

2003. Ik zat alleen aan een tafel, in hard tl-licht. Dozen met oude papieren voor me. En foto’s. De archiefmedewerker had het me met lichte opwinding in zijn stem al verteld. Omdat ik een aanvraag tot inzage had gedaan in het dossier van mijn opa hadden archiefmedewerkers de dossiers al ingezien. Vol verbazing troffen zij vele kleine zwartwit foto’s aan met bijschriften erop gekrabbeld aan de achterkant. Meestal met maand en jaartal erbij.

Leuk als je reageert

20. Het ene verhaal

In het dossier dat over mijn opa na de oorlog is gemaakt door de Bijzondere Rechtspleging zijn veel getuigenverklaringen te lezen. Mijn opa wordt beschreven als een zeer overtuigde NSB’er. Een man van principes.

Meerdere mensen geven aan dat mijn opa weliswaar zeer fanatiek was, maar niet onvriendelijk. Een getuige: “Maan was bij de huiszoeking zeer actief, en heeft geen hoekje overgeslagen, doch overigens was hij niet bruut in zijn optreden.”

2 reacties

19. Hier

Zomer 2019. Aan het einde van de ziekenhuisgang staat een vrouw voor het raam, alleen. Ze staart naar buiten, telefoon in haar hand. Een verpleegster loopt naar haar toe, reikt haar woordeloos een glas water aan. Ze knikken naar elkaar. De verpleegster loopt zachtjes weg. Ze kijkt weer naar buiten en neemt een slok. Hij is er niet meer. Haar vader. Ze staart naar de lucht, de wolken. Ze hoort de stilte om haar heen. Tien minuten geleden ademde hij nog.

3 reacties

18. Op weg naar terra incognita

“Maar dat kan helemaal niet!”, roept een mevrouw op de vierde rij spontaan uit.

Ik sta voor een groep voornamelijk oude mensen in Naaldwijk en geef een lezing over mijn familiegeschiedenis. Ik heb uitgelegd dat ik probeer in het hoofd van mijn opa te kruipen om te begrijpen hoe hij tot zijn keuzes kwam. “Ik snap wel dat je dat wilt, maar dat gaat niet,” besluit de vrouw van in de 70.

Leuk als je reageert